Gisteren weer een date gehad met P. Iedere keer als ik denk dat ik hem uitgevogeld dan doet ie toch weer iets anders. Ik weet gewoon niet zo goed wat ik er mee aan moet. Hij pingde mij of ik zin had om een hapje te eten, drankje en sex als toetje. Sex met hem heb ik altijd wel zin in. Uit eten ook wel.

Uiteindelijk werd zijn omaatje opgenomen in het ziekenhuis en werd het alleen een drankje. Hij ging eerst naar het bezoekuur. We hadden elkaar lekker zitten opgeilen over de ping. Uiteindelijk was hij er dan. Ik vind het altijd leuk als hij aan komt scheuren in die enorme blinkende zwarte slee van hem. Een man moet gewoon een mooie auto hebben. Hij heeft er een. Het is echt een knappe man om te zien. Iedere keer als ik hem zie verbaas ik mij bijna hoe knap hij eigenlijk is. Hij was lekker bruin van een tripje naar Zuid-Europa. Blond haar, blauwe ogen. Gewoon een lekker ding.

Toen hij binnen was en ik de champagne inschonk, keek hij mij weer aan op zijn onnatuurlijke manier en gebeurde er iets raars. Hij bleef maar staren, we konden elkaars blik niet loslaten. En hij bleef midden in zijn verhaal hangen, leek zijn hele verhaal kwijt te raken en stamelde een beetje iets onzinnigs. Uiteindelijk kwam hij weer bij zijn positieven toen ik mijn blik afwendde. Ik zou graag willen geloven dat hij ontzettend onder de indruk was van mijn schoonheid maar wellicht brengt oogcontact hem verwarring en raakt hij dan zijn gedachtengang kwijt. Op zijn manier lijkt hij wat openhartiger te worden. Hij heeft een beetje een Rotterdams accent waardoor hij soms wat boers klinkt maar als ik met hem praat merk ik dat hij echt niet dom is. Integendeel zelfs. Hij is heel slim.

Ik had de champagne koud staan en de aardbeien. Voor ik het wist lagen we te zoenen. De aantrekkingskracht is groot. Zoals hij kust. Woorden schieten te kort. Het lijkt wel een film. Ik heb al veel mannen gekust in mijn leven maar dit….. Het klopt precies. Ook hij zei: ‘Met jou zou ik de hele avond kunnen zoenen’. Complimenten geven doet hij bijna nooit dus dit is echt een hele gewaagde uitspraak voor hem. Daarna hebben we uren in bed gelegen en heel langzaam en loom ernstig porno bedreven. Ook op dat vlak zijn we behoorlijk gelijkgestemd.

Een topavond. Maar nog steeds weet ik niet wat ik met hem aan moet. Bij vlagen denk ik wel eens: ‘zou dit wat kunnen worden?’ Rationeel denk ik van niet. Hij is gewoon niet in staat dingen uit te spreken. Dat maakt het heel moeilijk. Ik weet het gewoon niet. Dit is zo’n eigenheimer. Gecompliceerd. En hij is heel hartelijk maar gaat niet echt de diepte in. Nou ja voor iemand zoals ik die alles toch al een keer gezien heeft is dit wel een interessant studie object. Feit is dat ik een bloedhekel heb aan voor de hand liggende dingen of mensen. Als ik iets uitgevogeld heb dan ben ik er klaar mee. Dat zal met hem niet zo snel gebeuren. Ik zou dol graag eens even in zijn hoofd willen kijken! Eens kijken wat hij denkt en voelt.

Ik laat het maar weer los. Dat werkt het beste met hem. Hij komt altijd weer tevoorschijn. Dat is al 4 jaar zo. 

Ik ben tot de ontdekking gekomen dat P. een HFA (hoogfunctionerend autist) of een ‘Aspie’ (syndroom van Asperger) is. Ineens viel het kwartje. Ik heb autisten in de familie. Hij is een HFA. Je hebt autisten en je hebt HFA of Aspie’s. Denk bij autisme niet meteen aan Rainman ofzo. Een HFA functioneert prima in de maatschappij en heeft er een kunst van gemaakt om zijn autisme te verbergen.

P. heeft oogcontact aangeleerd maar het komt niet van nature. Ook is er gebrek aan sociale en emotionele wederkerigheid. (Je krijgt niets terug) Een autist neemt alles voor waar aan. Daarom vragen ze nooit door. Weinig tot geen empathisch vermogen. Niet in staat om dingen uit te spreken.  Nogmaals, hij is heel slim en heeft zich allerlei dingen aangeleerd maar het komt niet van nature. Een HFA komt vaak over als een egoïst maar is dat niet. En ik ben echt 100% het tegenovergestelde.

Geeft allemaal niet maar een gezonde vrouw zal nooit krijgen wat ze nodig heeft van een autist. Het verandert wel hoe ik met hem omga. Ik snap ineens alles. Mijn zus is met een HFA getrouwd. En heeft een zoon met Asperger. Het is hartstikke erfelijk. Gedrag kan tot op zekere hoogte veranderen. Dit niet. Dit is er en gaat nooit meer weg. Het verklaart ook wel weer waarom ik op hem val. Als je het over onbereikbare, emotioneel onbeschikbare types hebt. Dan is dit de kroonprins. Maar buiten zijn eigen weten en schuld om. Dat is dan het verschil met de rest van de foute mannen tot nu toe. Ik vraag mij af of hij het zelf weet. Mijn zwager moest 40 worden om erachter te komen. Ik geloof niet dat ik het hem ga vertellen. Zou jij het willen horen als één of andere huis-tuin-en-keuken-psycholoog die je vaag kent je vertelt dat je een autist bent? Ik niet in ieder geval.  

Het blijft maar hetzelfde. Iedere keer weer een onbereikbaar type. Dit is weer een nieuwe smaak. Deze hadden we nog niet gehad….. alhoewel. Hij doet mij aan mijn Surfboy denken. Waar ik sporadisch nog wel eens contact mee heb. Ook heel slim maar totaal geen sociale of andere wederkerigheid. Je krijgt gewoon niets terug. Ze zijn niet in staat zich in jou te verplaatsen. Op geen enkele manier. Nu ik erover nadenk. Ze hebben zelfs een beetje dezelfde oogopslag. Ze noemen het ook wel ‘other planet syndrome’. Deze mensen komen van een andere planeet als jij en ik.

Ik kom ook van een andere planeet. De planeet van de eeuwige singles. Sommige mensen staan op Relatieplanet. Ik kom van de Singlesplaneet. 

Ik ben tot de ontdekking gekomen dat P. een HFA (hoogfunctionerend autist) of een ‘Aspie’ (syndroom van Asperger) is. Ineens viel het kwartje. Ik heb autisten in de familie. Hij is een HFA. Je hebt autisten en je hebt HFA of Aspie’s. Denk bij autisme niet meteen aan Rainman ofzo. Een HFA functioneert prima in de maatschappij en heeft er een kunst van gemaakt om zijn autisme te verbergen.

P. heeft oogcontact aangeleerd maar het komt niet van nature. Ook is er gebrek aan sociale en emotionele wederkerigheid. (Je krijgt niets terug) Een autist neemt alles voor waar aan. Daarom vragen ze nooit door. Weinig tot geen empathisch vermogen. Niet in staat om dingen uit te spreken.  Nogmaals, hij is heel slim en heeft zich allerlei dingen aangeleerd maar het komt niet van nature. Een HFA komt vaak over als een egoïst maar is dat niet. En ik ben echt 100% het tegenovergestelde.

Geeft allemaal niet maar een gezonde vrouw zal nooit krijgen wat ze nodig heeft van een autist. Het verandert wel hoe ik met hem omga. Ik snap ineens alles. Mijn zus is met een HFA getrouwd. En heeft een zoon met Asperger. Het is hartstikke erfelijk. Gedrag kan tot op zekere hoogte veranderen. Dit niet. Dit is er en gaat nooit meer weg. Het verklaart ook wel weer waarom ik op hem val. Als je het over onbereikbare, emotioneel onbeschikbare types hebt. Dan is dit de kroonprins. Maar buiten zijn eigen weten en schuld om. Dat is dan het verschil met de rest van de foute mannen tot nu toe. Ik vraag mij af of hij het zelf weet. Mijn zwager moest 40 worden om erachter te komen. Ik geloof niet dat ik het hem ga vertellen. Zou jij het willen horen als één of andere huis-tuin-en-keuken-psycholoog die je vaag kent je vertelt dat je een autist bent? Ik niet in ieder geval.  

Het blijft maar hetzelfde. Iedere keer weer een onbereikbaar type. Dit is weer een nieuwe smaak. Deze hadden we nog niet gehad….. alhoewel. Hij doet mij aan mijn Surfboy denken. Waar ik sporadisch nog wel eens contact mee heb. Ook heel slim maar totaal geen sociale of andere wederkerigheid. Je krijgt gewoon niets terug. Ze zijn niet in staat zich in jou te verplaatsen. Op geen enkele manier. Nu ik erover nadenk. Ze hebben zelfs een beetje dezelfde oogopslag. Ze noemen het ook wel ‘other planet syndrome’. Deze mensen komen van een andere planeet als jij en ik.

Ik kom ook van een andere planeet. De planeet van de eeuwige singles. Sommige mensen staan op Relatieplanet. Ik kom van de Singlesplaneet. 

Er wordt vaak aan mij gevraagd waarom zo’n leuke vrouw als ik geen man heeft. Eigenlijk weet ik geen antwoord. Ik zeg altijd dat een carrière en een man moeilijk te combineren zijn. Maar eigenlijk weet ik diep van binnen dat het aan mij ligt.

Hoe beter het met mijn carrière gaat, hoe slechter mijn liefdesleven. Liefdesleven. Ik heb al 2 jaar niet echt een liefdesleven gehad. En ik twijfel ook nog steeds of dat met S. wel echte verliefdheid was. Ik zeg altijd: ‘Ik ben nog nooit verliefd geweest, alleen verslaafd’. En dat is denk ik mijn waarheid.

Ik geloof ook omdat ik zoveel inzicht gekregen heb in het doolhof van mijn emoties dat ik steeds meer mijn eigen illusies doorzie. Verliefdheid van vroeger was meer dat je iemand wilde en niet kon krijgen omdat je dacht dat je toch nooit genoeg zou zijn. Nog steeds werkt dat in grote lijnen zo denk ik. We zijn nooit geïnteresseerd in de mensen die ons willen, we zijn geïnteresseerd in de mensen die we NIET kunnen krijgen. Dan fantaseren we over allemaal situaties waarin jijzelf het juiste zegt of doet waarna de persoon in kwestie op slag verliefd op je wordt. Als jij nou maar dit of dat zegt of doet dan…… Allemaal valse hoop dat je wel de liefde krijgt waar je recht op hebt als je maar het goede ding zegt of doet.

Toch worstel ik met de behoefte om ook bemind te worden. Alleen is ook maar alleen. Ik doe altijd alles alleen. Alleen naar feestjes, alleen naar verjaardagen en familiefeesten, alleen op vakantie. Het is niet zo dat ik het niet doe omdat ik alleen moet, dat niet. Maar ik zou ook best wel eens met een leuke man op de proppen willen komen. Maar wellicht wil ik dat meer vanwege de omgeving dan om mij zelf. Kijk mij nou eens een knappe man hebben. Ik heb al aardig wat knappe mannen gehad, en het waren stuk voor stuk klootzakken. Maar wat waren we een knap stel.

Deze week voel ik mij meer eenzaam dan anders. Wellicht komt het omdat ik best veel scharrels heb maar eigenlijk geen van die mannen is op een of andere manier anders in mijn geïnteresseerd dan mij zo snel mogelijk in bed te krijgen. Dus een telefoon vol met telefoonnummers maar het zou niet eens in mij opkomen om een van die types te bellen. Wellicht is dat wel het probleem. Dat ik mij ook nooit kwetsbaar opstel. Met mij is alles ok en ik ben cool.

Het ligt allemaal aan mijzelf. Ik weet het. Dat gevoel dat mijn vader mij altijd gaf dat alles wat ik deed en was net een tikje beter kon, dat gevoel dat ik net niet goed genoeg was, dat zit zo diep geworteld in mijn hele wezen, in iedere vezel van mijn lichaam. Ik krijg het maar niet weg. Het is echt stukken verbeterd en rationeel zit het echt allemaal wel goed. Mijn carrière schiet echt goed op op dit moment. Maar zodra er mannen in het spel zijn, komt dat oude gedrag weer naar boven. Het verschil is nu dat ik het herken en het accepteer. Ik doe ook verder niets met die mannen. Ik laat het maar. Het lijkt wel alsof ze afketsen op een soort afweerschild. Ik schud wel even door elkaar van de impact maar het schild houdt en ik kan weer verder tot de orde van de dag. Ik doorzie die types echt van een kilometer afstand. Ik vind ze zwaar interessant en heb seks met ze. Maar meer niet. Ik laat het niet toe. Dus houd ik mijn eigen gedrag in stand. Dit is mijn aandeel in mijn probleem. Het kwetst allemaal stukken minder dan vroeger. Ik voel nog wel een beetje de afwijzing als ze niet meer terugbellen maar ik snap ook wel hoe een man werkt, zeker het jagerstype waar ik op val, en het is natuurlijk mijn eigen onzekerheid die dan aan het woord is.

Ik ben op het punt dat ik de mannen wil afzweren. Ik krijg op een of andere manier toch niet wat ik zoek en ik ben de teleurstelling ergens wel zat. Maar of dat nou de oplossing is, ik weet het niet. 

Er wordt vaak aan mij gevraagd waarom zo’n leuke vrouw als ik geen man heeft. Eigenlijk weet ik geen antwoord. Ik zeg altijd dat een carrière en een man moeilijk te combineren zijn. Maar eigenlijk weet ik diep van binnen dat het aan mij ligt.

Hoe beter het met mijn carrière gaat, hoe slechter mijn liefdesleven. Liefdesleven. Ik heb al 2 jaar niet echt een liefdesleven gehad. En ik twijfel ook nog steeds of dat met S. wel echte verliefdheid was. Ik zeg altijd: ‘Ik ben nog nooit verliefd geweest, alleen verslaafd’. En dat is denk ik mijn waarheid.

Ik geloof ook omdat ik zoveel inzicht gekregen heb in het doolhof van mijn emoties dat ik steeds meer mijn eigen illusies doorzie. Verliefdheid van vroeger was meer dat je iemand wilde en niet kon krijgen omdat je dacht dat je toch nooit genoeg zou zijn. Nog steeds werkt dat in grote lijnen zo denk ik. We zijn nooit geïnteresseerd in de mensen die ons willen, we zijn geïnteresseerd in de mensen die we NIET kunnen krijgen. Dan fantaseren we over allemaal situaties waarin jijzelf het juiste zegt of doet waarna de persoon in kwestie op slag verliefd op je wordt. Als jij nou maar dit of dat zegt of doet dan…… Allemaal valse hoop dat je wel de liefde krijgt waar je recht op hebt als je maar het goede ding zegt of doet.

Toch worstel ik met de behoefte om ook bemind te worden. Alleen is ook maar alleen. Ik doe altijd alles alleen. Alleen naar feestjes, alleen naar verjaardagen en familiefeesten, alleen op vakantie. Het is niet zo dat ik het niet doe omdat ik alleen moet, dat niet. Maar ik zou ook best wel eens met een leuke man op de proppen willen komen. Maar wellicht wil ik dat meer vanwege de omgeving dan om mij zelf. Kijk mij nou eens een knappe man hebben. Ik heb al aardig wat knappe mannen gehad, en het waren stuk voor stuk klootzakken. Maar wat waren we een knap stel.

Deze week voel ik mij meer eenzaam dan anders. Wellicht komt het omdat ik best veel scharrels heb maar eigenlijk geen van die mannen is op een of andere manier anders in mijn geïnteresseerd dan mij zo snel mogelijk in bed te krijgen. Dus een telefoon vol met telefoonnummers maar het zou niet eens in mij opkomen om een van die types te bellen. Wellicht is dat wel het probleem. Dat ik mij ook nooit kwetsbaar opstel. Met mij is alles ok en ik ben cool.

Het ligt allemaal aan mijzelf. Ik weet het. Dat gevoel dat mijn vader mij altijd gaf dat alles wat ik deed en was net een tikje beter kon, dat gevoel dat ik net niet goed genoeg was, dat zit zo diep geworteld in mijn hele wezen, in iedere vezel van mijn lichaam. Ik krijg het maar niet weg. Het is echt stukken verbeterd en rationeel zit het echt allemaal wel goed. Mijn carrière schiet echt goed op op dit moment. Maar zodra er mannen in het spel zijn, komt dat oude gedrag weer naar boven. Het verschil is nu dat ik het herken en het accepteer. Ik doe ook verder niets met die mannen. Ik laat het maar. Het lijkt wel alsof ze afketsen op een soort afweerschild. Ik schud wel even door elkaar van de impact maar het schild houdt en ik kan weer verder tot de orde van de dag. Ik doorzie die types echt van een kilometer afstand. Ik vind ze zwaar interessant en heb seks met ze. Maar meer niet. Ik laat het niet toe. Dus houd ik mijn eigen gedrag in stand. Dit is mijn aandeel in mijn probleem. Het kwetst allemaal stukken minder dan vroeger. Ik voel nog wel een beetje de afwijzing als ze niet meer terugbellen maar ik snap ook wel hoe een man werkt, zeker het jagerstype waar ik op val, en het is natuurlijk mijn eigen onzekerheid die dan aan het woord is.

Ik ben op het punt dat ik de mannen wil afzweren. Ik krijg op een of andere manier toch niet wat ik zoek en ik ben de teleurstelling ergens wel zat. Maar of dat nou de oplossing is, ik weet het niet. 

 Op mijn werk heb ik een jonge knappe student die wat hand en spandiensten verricht. Hij vertelde mij dat hij en zijn vrienden, als ze gaan stappen, vrouwen altijd onderverdelen in ‘gele truidragers’ en ‘waterdragers’ . Ook komt er wel eens een ‘bolletjestruidrager’ voorbij. Het idee is dat er altijd één vrouw in het groepje is die alle mannen aantrekt, de geletruidrager,  dan is er nog wel eens een goede tweede, de bolletjestrui, maar de rest zijn waterdragers. De knechten. Dat zijn de meisjes die net iets te dik of lelijk of onzeker zijn maar de geletruidrager als aas laten fungeren èn natuurlijk de restjes oppikken.

Ik vond het een hilarische vergelijking en ook heel juist. Ik realiseerde mij dat je soms in het ene gezelschap een geletruidrager bent, maar in een het andere ben je ineens de waterdrager. Mijn vriendin en ik zijn zo verschillend maar op onze eigen wijze uniek dat we nooit echt met zekerheid kunnen zeggen wie de gele trui draagt. Het ligt ook aan onze stemming. Vorige week was ik echt een waterdrager, ik zat niet lekker in mijn vel, maar deze gisteren droeg ik de gele trui.

Ik heb dan ook een eisprong dit weekend. Dat klinkt misschien gek maar er is genoeg wetenschappelijk bewijs dat mannen onbewust aan allerlei subtiele uiterlijkheden kunnen waarnemen dat je vruchtbaar bent. Diep van binnen zijn we ook maar een stel zoogdieren. Onze instincten zijn meer aan de oppervlakte dan wij denken. Ik was dus een Potentieel Interessant Neuk Object (een PINO).

Ik had ook echt beet want echt de àllerleukste man van de hele avond, de hele kroeg en misschien wel van het hele Leidseplein, kwam op mij af als een vlieg op een druppel honing. Ik dacht eigenlijk dat hij wel voor blond zou gaan (mijn vriendin) maar nee hoor, hij ging voor de donkere krullenbol. Voor mij dus. Hij pikte mij er echt uit, vanaf het moment dat hij binnen kwam. Alsof er op mijn hoofd een lichtreclame stond: ‘VRUCHTBAAR!’. Hij vroeg ook binnen 15 minuten of ik nog kinderen wilde. Hoezo instinct?

Mannen zeggen alles om je in bed te krijgen, echt ik ben niet naïef, maar die kennis maakt het niet minder fijn om dit soort dingen te horen: ‘Wat heb jij een heerlijk lijf zeg’ ‘Je hebt een lekkere kont en een platte buik, hoe komt dat?’ ‘Hoe kom je toch aan die heerlijke kont zeg?’ ‘Jij bent echt too good to be true voor mij, weet je dat?’  ‘Je bent leuk, lekker, je kunt goed zoenen, wat gebeurt er hier allemaal?’

Gewoon lekker stappen, lol maken, slap ouwehoeren en nog zoenen met een lekker ding ook. Wat wil een vrouw nog meer in dit leven? Hij heeft mijn telefoonnummer genoteerd en gevraagd of ik dinsdag zin had ‘om iets te doen’. Hij was aardig van het pad af, ik had hem ook al aardig zitten, en het zou zo maar kunnen zijn dat ik niets meer van hem hoor, maar mijn avond kon niet meer stuk.

 Op mijn werk heb ik een jonge knappe student die wat hand en spandiensten verricht. Hij vertelde mij dat hij en zijn vrienden, als ze gaan stappen, vrouwen altijd onderverdelen in ‘gele truidragers’ en ‘waterdragers’ . Ook komt er wel eens een ‘bolletjestruidrager’ voorbij. Het idee is dat er altijd één vrouw in het groepje is die alle mannen aantrekt, de geletruidrager,  dan is er nog wel eens een goede tweede, de bolletjestrui, maar de rest zijn waterdragers. De knechten. Dat zijn de meisjes die net iets te dik of lelijk of onzeker zijn maar de geletruidrager als aas laten fungeren èn natuurlijk de restjes oppikken.

Ik vond het een hilarische vergelijking en ook heel juist. Ik realiseerde mij dat je soms in het ene gezelschap een geletruidrager bent, maar in een het andere ben je ineens de waterdrager. Mijn vriendin en ik zijn zo verschillend maar op onze eigen wijze uniek dat we nooit echt met zekerheid kunnen zeggen wie de gele trui draagt. Het ligt ook aan onze stemming. Vorige week was ik echt een waterdrager, ik zat niet lekker in mijn vel, maar deze gisteren droeg ik de gele trui.

Ik heb dan ook een eisprong dit weekend. Dat klinkt misschien gek maar er is genoeg wetenschappelijk bewijs dat mannen onbewust aan allerlei subtiele uiterlijkheden kunnen waarnemen dat je vruchtbaar bent. Diep van binnen zijn we ook maar een stel zoogdieren. Onze instincten zijn meer aan de oppervlakte dan wij denken. Ik was dus een Potentieel Interessant Neuk Object (een PINO).

Ik had ook echt beet want echt de àllerleukste man van de hele avond, de hele kroeg en misschien wel van het hele Leidseplein, kwam op mij af als een vlieg op een druppel honing. Ik dacht eigenlijk dat hij wel voor blond zou gaan (mijn vriendin) maar nee hoor, hij ging voor de donkere krullenbol. Voor mij dus. Hij pikte mij er echt uit, vanaf het moment dat hij binnen kwam. Alsof er op mijn hoofd een lichtreclame stond: ‘VRUCHTBAAR!’. Hij vroeg ook binnen 15 minuten of ik nog kinderen wilde. Hoezo instinct?

Mannen zeggen alles om je in bed te krijgen, echt ik ben niet naïef, maar die kennis maakt het niet minder fijn om dit soort dingen te horen: ‘Wat heb jij een heerlijk lijf zeg’ ‘Je hebt een lekkere kont en een platte buik, hoe komt dat?’ ‘Hoe kom je toch aan die heerlijke kont zeg?’ ‘Jij bent echt too good to be true voor mij, weet je dat?’  â€˜Je bent leuk, lekker, je kunt goed zoenen, wat gebeurt er hier allemaal?’

Gewoon lekker stappen, lol maken, slap ouwehoeren en nog zoenen met een lekker ding ook. Wat wil een vrouw nog meer in dit leven? Hij heeft mijn telefoonnummer genoteerd en gevraagd of ik dinsdag zin had ‘om iets te doen’. Hij was aardig van het pad af, ik had hem ook al aardig zitten, en het zou zo maar kunnen zijn dat ik niets meer van hem hoor, maar mijn avond kon niet meer stuk.

Gisteren mijn derde date gehad met P. Ik geloof niet dat wij een match made in heaven zijn maar de seks was fantastisch. Hij had gekookt, wat best heel lekker was. Een heel mooi huis, met hele mooie kunst aan de muur. En toen ik binnenkwam had hij Toto op staan, waar hij punten mee scoorde.

Ik voel mij op een of andere manier nooit honderd procent op mijn gemak bij hem. Hij blijkbaar wel, hij oogt ontspannen, hij kookt, we drinken wijn en kletsen aan zijn hoge tafel. Het valt mij altijd weer op hoe weinig mannen werkelijk geïnteresseerd zijn in wat vrouwen te vertellen hebben. Het is geen onwil. Het is ook niet een bewust iets maar ik ben werkelijk zelden een man tegengekomen die echt ècht oprecht geïnteresseerd is in wat ik te vertellen heb. Wat er in mij om gaat, waarom ik zo reageer en hoe ik mij voel. Ik zeg altijd dat ik pas  verliefd ga worden op een man wanneer hij echt altijd het beste met mij voor heeft, oprecht geïnteresseerd is in mij en echt een partner zal zijn. Maar meer en meer realiseer ik mij dat dit een romantisch beeld schep. Een onhaalbaar beeld.

Denk nou niet dat ik gewoon niets te melden heb of dat ik cynisch ben. Ik heb ooit een strip gezien die voor mij het verschil tussen mannen en vrouwen zo goed weergaf: Je zag een man en een vrouw in een bed liggen. Beiden op hun rug met de ogen open. Boven hen aan het plafond zie je wat vliegen zoemen. De gedachten van de vrouw in het wolkje waren: ‘Waarom zegt hij niets, zou ik iets verkeerd gezegd of gedaan hebben? Moet ik iets zeggen? Wat zou ik moeten zeggen?’ en de gedachten van de man waren; ‘Hoe kunnen die vliegen op hun kop op het plafond landen?’

Mannen en vrouwen. We verschillen nu eenmaal zo. Dus ik heb gisteren zijn film gekeken, die overigens bij vlagen hilarisch was, en geluisterd naar zijn verhalen, geglimlacht, gezegd dat ik het eten lekker vond. En toen hij tegen mij aan kwam liggen op de bank, heb ik met mijn handen door zijn haren gekroeld. Het zoenen was werkelijk weer amazing. Zelfs hij zei het en hij is niet het type dat snel een complimentje geeft.

Ik snap gewoon niet waarom hij met mij dit aan het doen is. Hij heeft genoeg meisjes leren kennen op zijn reis. Allemaal een stuk jonger en ongetwijfeld een stuk minder gecompliceerd als ik. (Hij is een paar jaartjes jonger dan ik). Ziet hij mij door ons verleden toch als een makkelijk neukobject? Het zal ongetwijfeld wel.

Hij is zo ontzettend gesloten. En hij communiceert eigenlijk met zijn lichaam. Hij kan dingen niet uitspreken. Over de sms gaat het nog wel maar in real life is het alleen maar vrolijk en boos wat er uitkomt, andere smaken blijven binnen. Dat was ook het rare van ons contact vroeger, het ging om de porno maar het begon altijd met een heerlijke massage waarin hij iedere spier in mijn lichaam kneedde en onderzocht. Echt diepe gesprekken heb ik nog nooit met hem gehad. Hij vraagt ook niet door. Hij heeft nog nooit gevraagd: 'waarom?' 'Waarom deed je dat, waarom zeg je dat, waarom reageerde je zo?' of 'Hoe?' Hoe voel je je, hoe kwam dat zo, hoe komt het dat je zo doet of denkt.Dat doen echt maar heel weinig mannen. Sterker nog, ik ken er maar 1 of 2 waarvan eentje al maanden bezig is om mij in bed te krijgen. Een ding heb ik wel geleerd in mijn leven, mannen zeggen alles, werkelijk ALLES om je in bed te krijgen.

Nou goed, ik weet nog steeds niet zo goed wat ik er van moet denken. Al heb ik af en toe flashbacks van onze vrijpartij en dan reageert mijn lichaam direct. Ik heb de laatste tijd best goede seks met (2) verschillende mannen gehad en iedere man is weer anders. Dit, met hem, was echt op mij gericht.  Hij heeft de zachtste, lekkerste lippen die ik ooit bij een man heb meegemaakt. Eens in de zoveel tijd kom je gewoon eens iemand tegen met wie je zoiets hebt. Mindblowing. Als ik de rest van mijn leven met hem zou moeten zoenen zou het geen straf zijn maar een zegen. 

Gisteren mijn derde date gehad met P. Ik geloof niet dat wij een match made in heaven zijn maar de seks was fantastisch. Hij had gekookt, wat best heel lekker was. Een heel mooi huis, met hele mooie kunst aan de muur. En toen ik binnenkwam had hij Toto op staan, waar hij punten mee scoorde.

Ik voel mij op een of andere manier nooit honderd procent op mijn gemak bij hem. Hij blijkbaar wel, hij oogt ontspannen, hij kookt, we drinken wijn en kletsen aan zijn hoge tafel. Het valt mij altijd weer op hoe weinig mannen werkelijk geïnteresseerd zijn in wat vrouwen te vertellen hebben. Het is geen onwil. Het is ook niet een bewust iets maar ik ben werkelijk zelden een man tegengekomen die echt ècht oprecht geïnteresseerd is in wat ik te vertellen heb. Wat er in mij om gaat, waarom ik zo reageer en hoe ik mij voel. Ik zeg altijd dat ik pas  verliefd ga worden op een man wanneer hij echt altijd het beste met mij voor heeft, oprecht geïnteresseerd is in mij en echt een partner zal zijn. Maar meer en meer realiseer ik mij dat dit een romantisch beeld schep. Een onhaalbaar beeld.

Denk nou niet dat ik gewoon niets te melden heb of dat ik cynisch ben. Ik heb ooit een strip gezien die voor mij het verschil tussen mannen en vrouwen zo goed weergaf: Je zag een man en een vrouw in een bed liggen. Beiden op hun rug met de ogen open. Boven hen aan het plafond zie je wat vliegen zoemen. De gedachten van de vrouw in het wolkje waren: ‘Waarom zegt hij niets, zou ik iets verkeerd gezegd of gedaan hebben? Moet ik iets zeggen? Wat zou ik moeten zeggen?’ en de gedachten van de man waren; ‘Hoe kunnen die vliegen op hun kop op het plafond landen?’

Mannen en vrouwen. We verschillen nu eenmaal zo. Dus ik heb gisteren zijn film gekeken, die overigens bij vlagen hilarisch was, en geluisterd naar zijn verhalen, geglimlacht, gezegd dat ik het eten lekker vond. En toen hij tegen mij aan kwam liggen op de bank, heb ik met mijn handen door zijn haren gekroeld. Het zoenen was werkelijk weer amazing. Zelfs hij zei het en hij is niet het type dat snel een complimentje geeft.

Ik snap gewoon niet waarom hij met mij dit aan het doen is. Hij heeft genoeg meisjes leren kennen op zijn reis. Allemaal een stuk jonger en ongetwijfeld een stuk minder gecompliceerd als ik. (Hij is een paar jaartjes jonger dan ik). Ziet hij mij door ons verleden toch als een makkelijk neukobject? Het zal ongetwijfeld wel.

Hij is zo ontzettend gesloten. En hij communiceert eigenlijk met zijn lichaam. Hij kan dingen niet uitspreken. Over de sms gaat het nog wel maar in real life is het alleen maar vrolijk en boos wat er uitkomt, andere smaken blijven binnen. Dat was ook het rare van ons contact vroeger, het ging om de porno maar het begon altijd met een heerlijke massage waarin hij iedere spier in mijn lichaam kneedde en onderzocht. Echt diepe gesprekken heb ik nog nooit met hem gehad. Hij vraagt ook niet door. Hij heeft nog nooit gevraagd: 'waarom?' 'Waarom deed je dat, waarom zeg je dat, waarom reageerde je zo?' of 'Hoe?' Hoe voel je je, hoe kwam dat zo, hoe komt het dat je zo doet of denkt.Dat doen echt maar heel weinig mannen. Sterker nog, ik ken er maar 1 of 2 waarvan eentje al maanden bezig is om mij in bed te krijgen. Een ding heb ik wel geleerd in mijn leven, mannen zeggen alles, werkelijk ALLES om je in bed te krijgen.

Nou goed, ik weet nog steeds niet zo goed wat ik er van moet denken. Al heb ik af en toe flashbacks van onze vrijpartij en dan reageert mijn lichaam direct. Ik heb de laatste tijd best goede seks met (2) verschillende mannen gehad en iedere man is weer anders. Dit, met hem, was echt op mij gericht.  Hij heeft de zachtste, lekkerste lippen die ik ooit bij een man heb meegemaakt. Eens in de zoveel tijd kom je gewoon eens iemand tegen met wie je zoiets hebt. Mindblowing. Als ik de rest van mijn leven met hem zou moeten zoenen zou het geen straf zijn maar een zegen. 

Vandaag de halve dag zitten pingen met P. Ik denk veel aan hem. Vooral die kleine reeks vreemde onhandige gebeurtenissen die er toe leidden dat zijn lippen ineens op de mijne lagen. Dat moment speel ik nog regelmatig af in mijn hoofd.

Altijd als ik iemand leuk vind hoop ik ergens stilletjes dat hij van het kussen echt helemaal niets bakt zodat ik uit mijn dagdromerij wordt geholpen en weer verder kan gaan tot de orde van de dag. Maar helaas. De hartslag van 250 bpm en de knikkende knieën en trillende handen hadden eigenlijk al genoeg aanwijzingen moeten zijn dat er iets aan de hand was. Toen hij weg was dacht ik: “zo ben ik nog nooit gekust.” Of in ieder geval is het zo lang geleden dat ik het mij niet kan herinneren.

De aanraking van zijn mond, teder, uiterst zacht, het twijfelende verder onderzoek met zijn tong. Hoe hij zijn vingers zacht langs de huid van mijn middel liet glijden. Het paste gewoon, ineens realiseerde ik mij dat wij compatible waren. En ik was er daarvoor van overtuigd dat dat niet zo was.

Ik realiseerde mij ook dat de jongen een man is geworden. Zijn reis, zijn auto-ongeluk. Het heeft veel invloed op hem gehad. Positieve invloed. Ik probeer mij ter herinneren wanneer ik voor het laatst zoveel aan een man heb gedacht als nu. Ik weet het niet. Ben ik verliefd? Beetje een crush, laten we het daar maar ophouden. Ik vind hem leuk, wil meer van hem weten en proeven.

P. en ik hebben een verleden samen. Toen ik nog volop in mijn sexverslaving zat, stond ik op een seks-site waar ik mannen vanaf plukte om daar vervolgens seks mee te hebben. Zo ben ik op P. gestuit. P. schermde zichzelf heel erg af. We sexten wel maar kussen deden we niet. We maakten geen echte connectie. Eens in de zoveel tijd spraken we af en hadden we pornografische seks. Daarna ging hij weer. Ik ken hem al 5 jaar maar weet pas sinds kort zijn achternaam. Ik wist niets van hem, behalve tot in de details wat hij lekker vindt in bed. Toen ik in mijn proces steeds verder ging verbrak ik alle contact met hem. Ondanks dat hij het tussendoor nog wel een beetje probeerde. Ik hield de boot af. Eens in de zoveel maanden kwam er weer een smsje en probeerde hij weer af te spreken wat ik dan afhield. Een paar maanden geleden, na zeker een jaar radiostilte, kreeg ik ineens een ping van een onbekend nummer. En zo zijn we weer aan de praat geraakt. Hij was terug van een lange reis en wilde afspreken.

Ik heb hem verteld dat ik niet meer dezelfde ben en ik best met hem wil afspreken maar dat ik niet op seks uit ben. Op de eerste date gedraagt hij zich keurig en kletsen we honderduit over zijn lange reis en het auto-ongeluk waar hij  vlak na terugkomst bij betrokken is geraakt. Hij is een man geworden. Het jongensachtige is weg. Mannen worden knapper naarmate ze ouder worden, dat blijkt wel. Hij is relaxter, ligt bijna languit op de bank van het restaurant en vertelt grappige verhalen. Ik moet af en toe slikken, dit is een hele andere man. Ik frummel aan mijn outfit en kan niet helemaal ontspannen. Alsof hij een vage collega is waarmee ik verplicht aan een tafeltje een gesprek mee moet gaande houden. . Ik weet eigenlijk niet zo goed wat ik met hem aan moet. Hij haalt mij op in zijn grote slee en zet mij na afloop keurig thuis af. Ik geef drie zoenen en ga naar binnen

Maar al gauw is daar de tweede date. Ook dit zet ik vriendschappelijk in. Het stormt zo verschrikkelijk dat we thuis blijven, met een filmpje. Bij mij thuis. Ik kook de sterren van de hemel en hij vindt het leuk. We kletsen en ik merk dat ik mij niet helemaal op mijn gemak voel als ik zijn blik kruis. Ik verstop mij achter mijn potten en pannen. We drinken na het eten wijn op de bank en kletsen verder. De film gaat op en ineens gaat hij langzaam een beetje tegen mij aan zitten. Ik voel zijn warmte en ruik zijn geur en frons in gedachten mijn wenkbrauwen. Zoekt hij nou toenadering? Na de film gaat hij weg en ik krijg spontaan een knuffel van hem. Ook iets dat ik niet verwacht. Over het kussen dat er op volgt kan ik nog zeker een pagina over volschrijven maar toch ook niet omdat het onverwacht en onbeschrijflijk is.

En vanaf dat moment ben ik van slag. Ik denk aan hem. Aan zijn lach, zijn stem met dat accent, zijn lippen. Alle mogelijke scenario’s gaan door mijn hoofd. ‘Hij wil toch alleen maar seks” ‘Mannen doen en zeggen alles om je het bed in te krijgen’ . ‘Ik wil niet, ik wil wel.’ ‘beter nu maar meteen te stoppen. Dit gaat een gebroken hart opleveren’. ‘Dit kan nooit goed aflopen’. ‘Ik ben nog nooit echt gelukkig geweest in de liefde, ik ben vooral gelukkig als ik alleen ben.’ ‘Ik maak er teveel van in mijn hoofd. Hij wil alleen maar neuken, het is een man’. ‘Mannen worden nooit verliefd op mij’. ‘Zodra hij je heeft gehad, komt de oude afstandelijke P weer tevoorschijn, let maar op.’ Zijn mijn gedachten de laatste dagen. Ik moet glimlachen om zijn smsje snachts: ‘dat was wel een fijn kusje’

Maar ook denk ik: “oefenen oefenen oefenen!” ‘geniet toch van dat gevoel!, hoe geweldig is dat!’ ‘geniet nu, maar ga niet met hem naar bed, hoe moeilijk kan het zijn?’ ‘gewoon lekker verder gaan en je grenzen aangeven, dat gaat tot nu toe goed’ ‘Blijven oefenen!” ‘Het hoeft toch niet iets te worden? Hij is oefenmateriaal’

En het liedje: The Shoop Shoop song (it’s in his kiss)  

Maandag hebben we weer een date. Ik ga NIET met hem naar bed! En als hij dat niet leuk vindt, was hij het in het begin al niet waard.